Ika-16 na Linggo sa Karaniwang Panahon – Karunungan 12:13, 16-19 | Salmo 85 | Roma 8:26-27 | Mateo 13:24-43 [o Mateo 13:24-30]
Likas sa ating mga Pilipino na kapag nanonood tayo ng teleserye, Netflix drama o kahit maiikling kuwento sa social media, may mga pagkakataong gusto nating mapabilis ang takbo ng istorya.
Napupukaw ang ating pakiramdam sa katarungan kaya kapag may mga taong paulit-ulit na nananakit, nandaraya, o gumagawa ng mali, madali nating itanong, “Bakit parang wala namang nangyayari?” Bakit tila hinahayaan lang ng Diyos? Kung makapangyarihan Siya, bakit hindi Niya agad ituwid ang lahat? Hindi ba mas magiging maayos ang mundo kung mawawala agad ang mga gumagawa ng kasamaan?
Hindi lang ito tanong tungkol sa mga palabas. Tanong din ito sa totoong buhay. Kapag tila mas mabilis umasenso ang tiwali kaysa sa matuwid, kapag ang kasinungalingan ay mas madaling paniwalaan kaysa sa katotohanan at kapag ang mga biktima ang tila patuloy na nagdurusa, madaling isipin na ang katarungan ay dapat laging agaran. Para bang kapag hindi kaagad kumilos ang Diyos, ibig sabihin ay wala Siyang ginagawa.
Ganito rin ang iniisip ng mga alipin sa talinghaga ni Hesus. Nang makita nilang may mga damong ligaw na tumubo kasama ng trigo, simple ang naging mungkahi nila: bunutin agad. Kung may masama, alisin. Kung may mali, putulin. Sa unang tingin, tila makatarungan naman iyon. Ngunit iba ang naging tugon ng may-ari ng bukid. Pinabayaan muna niyang lumaking magkasama ang trigo at ang damo hanggang sa anihan.
Mas mauunawaan natin ang tugon niyang ito kapag binalikan natin ang Unang Pagbasa mula sa Aklat ng Karunungan, “Bagama’t ikaw ang Panginoon ng kapangyarihan, humahatol ka nang may kahinahunan.” Mahalaga ang pagkakasunod ng mga salitang iyon.
Hindi maawain ang Diyos dahil wala Siyang kakayahang magparusa. Maawain Siya dahil nasa Kanya ang ganap na kapangyarihan at malaya Siyang pumili kung paano ito gagamitin. Ang Kanyang pagtitiis ay hindi bunga ng kahinaan kundi ng lakas na marunong maghintay.
Ang taong malayo sa Diyos ngayon ay maaaring maging tapat sa Kanya balang araw. Ang pusong matigas ngayon ay maaari pang lumambot. Walang nakakakita ng buong kuwento ng isang tao maliban sa Diyos. Tayo ay humahatol batay sa kasalukuyan, ang Diyos ay nakatingin sa maaaring maging bunga ng Kanyang biyaya.
Madalas nating isipin na ang kapangyarihan ay nasusukat sa bilis ng pagkilos. Kapag may mali, gusto nating agad itong maitama. Kapag may nagkasala, gusto nating may agarang kapalit. Ngunit itinuturo ng Karunungan na may mas malalim na anyo ng lakas. Kayang maghintay ng Diyos dahil alam Niyang may mga pusong hindi pa tapos hubugin. Ang Kanyang pasensiya ay hindi kawalan ng pakialam, bahagi ito ng Kanyang paraan ng pagliligtas.
Kaya hindi rin agad ipinabunot ng may-ari ang mga damo. Hindi niya sinabing mabuti ang mga ito at hindi rin niya ipinagwalang-bahala ang ginawa ng kaaway. Alam niyang may kasamaan sa kanyang bukid, ngunit alam din niyang ang madaliang pagbunot ay maaaring makapinsala maging sa trigo na patuloy pang lumalago. Ang paghihintay ay hindi pagtanggap sa kasamaan. Ito ay pag-iingat sa buhay na maaari pang mamunga.
Mahalagang paalala ito sa ating panahon. Napakadali nating ikulong ang isang tao sa kanyang pinakamasamang nagawa. Sa panahon ng social media, sapat na ang isang video, isang screenshot o isang maling pasya upang mawalan ng puwang ang isang tao para magbago. Mabilis tayong magpasya kung sino ang trigo at sino ang damo. Ngunit ang buong bukid ay Diyos lang ang tunay na nakakakita.
Hindi nangangahulugan ito na ipinagpapaliban ng Diyos ang katarungan. Madalas nating isipin na kapag maawain ang Diyos, pinapalampas na lang Niya ang kasalanan. Kapag naman pinag-uusapan ang katarungan, para bang wala nang puwang ang habag.
Hindi ganoon ang ipinakikita ni Hesus. Nilinaw niyang darating ang panahon ng anihan. Darating ang paghuhukom. Darating ang sandali ng paghihiwalay. Hindi isinasantabi ng Diyos ang katarungan, inilalagay Niya ito sa tamang panahon.
Sa pagitan ng paghahasik at pag-aani, may ibinibigay Siyang pagkakataon. Ang taong malayo sa Diyos ngayon ay maaaring maging tapat sa Kanya balang araw. Ang pusong matigas ngayon ay maaari pang lumambot. Walang nakakakita ng buong kuwento ng isang tao maliban sa Diyos. Tayo ay humahatol batay sa kasalukuyan, ang Diyos ay nakatingin sa maaaring maging bunga ng Kanyang biyaya.
Marahil naranasan na rin natin ito sa sarili nating buhay. May mga panahong tayo mismo ang naging dahilan ng sugat ng iba. May mga desisyong gusto sana nating burahin. Kung hinatulan tayo ng Diyos batay lang sa pinakamadilim nating sandali, baka wala na tayong pagkakataong magsimulang muli. Sa halip, binigyan Niya tayo ng panahon upang magsisi at hayaang baguhin tayo ng Kanyang biyaya.
Dito rin nagiging makahulugan ang sinabi ni San Pablo sa Ikalawang Pagbasa. Madalas gusto nating magbago, ngunit hindi natin alam kung paano magsisimula. May mga pagkakataong gusto nating bumalik sa Diyos, ngunit tila kulang ang ating lakas.
Kaya nakaaaliw marinig ang paalala ni Pablo na ang Espiritu mismo ang tumutulong sa ating kahinaan at namamagitan para sa atin. Habang binibigyan tayo ng Diyos ng panahon, ibinibigay rin Niya ang biyayang kailangan upang makabalik sa Kanya.
Marahil ito ang paanyaya ng mga pagbasa ngayong Linggo: matutong magtiwala sa paraan ng Diyos kahit hindi ito umaayon sa ating pagmamadali.
Hindi Niya ipinagkakait ang katarungan, ngunit hindi rin Niya isinasara ang pinto ng awa. Habang wala pa ang araw ng anihan, ang panahon ngayon ay pagkakataong hayaang hubugin tayo ng Kanyang biyaya.
At habang nararanasan natin ang Kanyang pagtitiis sa ating sariling buhay, matututo rin tayong maging mas mahinahon sa paghusga sa iba, nagtitiwalang ang Diyos ay patuloy na kumikilos kahit sa mga kuwentong hindi pa tapos.
