“Walang saysay ang Araw ng Kalayaan kung ang uring manggagawa ay nananatiling alipin ng kahirapan!” pahayag ng Defend Jobs Philippines (DJP).
Kinundena ng grupo ang hindi pagratipika sa panukalang dagdag-sahod ng ika-19 Kongreso, partikular ang P200 mula sa Kamara (House Bill 7871) at P100 mula sa Senado (Senate Bill 2534).
Binigyang-diin ng grupo ang nagpapatuloy na kahirapan kasabay ng barat na kita ng mga manggagawa.
“Ang kabiguan ng lehislatura at ehekutibo na ipasa ang kahit anong anyo ng legislated wage hike ay hindi lamang kapabayaan kundi tahasang paglabag sa konstitusyonal na tungkulin ng estado,” saad ng DJP.
Minimum wage vs family living wage
Sa National Capital Region, nananatiling nakapako sa P645 kada araw ang minimum wage, o humigit-kumulang P13,545 kada buwan. Ngunit ayon sa Ibon Foundation, aabot lamang sa P519 o humigit-kumulang P10,899 kada buwan lamang ang ang tunay na halaga ng kinikita ng mga manggagawa.
Nominal man o tunay, napakalayo ng minimum wage sa P1,217 na family living wage batay sa pagtataya ng IBON Foundation. Mas mababa rin ang naturang sahod sa P13,873 na poverty threshold ayon sa Philippine Statistics Authority.
“Ang abereyds na nominal na minimum wage sa 17 rehiyon ng bansa ay P474 lamang, ito ay kulang ng P742 kumpara sa tinatayang P1,216 na average family living wage o arawang pangangailangan ng isang pamilyang may limang miyembro upang mabuhay nang disente,” pahayag ng IBON Foundation.
Sinalungat din ng DJP ang patuloy na pagrarason ng mga kumpanya at administrasyong Marcos Jr. hinggil sa magiging epekto ng umento sa sahod sa kikitain ng mga negosyo. Sa pag-aaral ng IBON, maliit lamang ang epekto ng P200 umento sa sahod: 11.1% para sa malalaking kumpanya, 9.1% sa medium, 12.9% sa small, at 15% sa micro businesses.
“Hindi maaaring palampasin ang katotohanang taon-taon, may mga malalaking kumpanya sa Pilipinas na bilyon-bilyon ang kinikita. Walang rason para hindi nila kayang ibigay ang nakabubuhay na sahod. Kung triple ang tubo, kahit maliit na bahagi nito ay sapat na para makamit ang makatarungang kompensasyon. Ang panawagan: progressive wage responsibility — kung mas malaki ang kita, mas malaki dapat ang obligasyon,” ani DJP.
Dagdag pa, maari ring suportahan ng administrasyong Marcos Jr. ang maliliit na negosyo para sa panukalang dagdag-sahod sa anyo ng wage transition subsidies, tax relief, at productivity-based assistance.
Saad pa ng grupo, bumaba man sa 1.3% ang inflation rate nitong Mayo ayon sa PSA, hindi ramdam ng mamamayan ang ginhawa lalo’t patuloy pa rin ang pagtaas ng presyo ng mga batayang pangangailangan.
Hinamon naman ng DJP ang mga mambabatas sa pagbubukas ng ika-20 Kongreso hinggil sa agarang pagpasa ng legislated wage hike at kilalanin ito bilang isang urgent bill upang tugunan ang matagal nang panawagan ng mga manggagawa.
Repasuhin ang Wage Rationalization Act
Nanawagan din sila na repasuhin ang Republic Act 6727 o ang Wage Rationalization Act. Sa ilalim ng batas na ito ay binuo ang mga Regional Tripartite Wages and Productivity Boards (RTWBs).
Ayon sa DJP, madalas kulang sa transparency at kontrolado pa rin ng employer interests ang naturang boards.
Kung mananatiling nasa kamay ng RTWBs ang wage setting ay walang makabuluhang pagbabago ang mangyayari. Kailangang tiyakin na ang wage determination ay nakabatay sa ebidensya, demokratikong representasyon, at prinsipyo ng katarungan,” ani DJP.
Higit pa sa formal sector
“Habang lumalawak ang mundo ng digital at gig work, kailangang lumawak din ang saklaw ng ating mga batas. Ang mga platform workers, freelancers, delivery riders — lahat sila’y aktibong bahagi ng ekonomiya ngunit nananatiling walang legal na proteksyon,” dagdag pa ng grupo.
Ayon sa Fairwork Philippines, aabot sa 400,000 hanggang 500,000 ang platform-based riders at drivers ang nagtatrabaho sa Pilipinas. Karamihan dito ay kulang sa “fair working conditions” o makatarungang kondisyon sa pagtatrabaho, kabilang na ang usapin sa kanilang kaligtasan, benepisyo, kalusugan, at iba pa.
“Panahon na para isama sila sa social protection programs, kilalanin bilang tunay na manggagawa, at bigyan ng karapatang mag-organisa. Hindi sapat na ang Labor Code ay para lamang sa ‘formal’ — habang ang informal ay itinuturing na dispensable,” ani DJP.
Palayain ang mga bilanggong pulitikal!
Giit naman ng Free Our Unionists (FOU) ang panawagan para sa pagpapalaya sa mga bilanggong pulitikal, partikular sa bahagi ng mga manggagawang aktibista at unyonista.
“Walang tunay na kalayaan habang ang mga manggagawa ay hinaharas, inaaresto, at ikinukulong dahil sa kanilang pag-oorganisa, panawagan para sa makatarungang sahod, ligtas na kondisyon sa trabaho, at karapatang mag-unyon.” pahayag ng grupo.
Aabot sa 23 unyonista at organisador ang nakakulong sa iba’t ibang bahagi ng bansa.Partikular sa National Capital Region, limang manggagawang aktibista ang ikinulong batay sa mga inilabas na serch warrants ni Quezon City Executive Judge Cecilyn Burgos-Villavert, ito ay sina Romina Astudillo, Mark Ryan Cruz, Jaymie Gregorio, Joel Demate at Alexander Bob Reyes.
“Hanggang sa kasalukuyan, patuloy ang pagsikil sa kanilang karapatan sa mabilis at makatarungang paglilitis. Sa halip na umusad ang kanilang mga kaso, paulit-ulit na lamang ang pag-reset ng mga pagdinig. Ilang beses nang hindi dumadalo ang piskal at hukom,” pahayag ng Karapatan NCR.
Ayon sa grupo, repleksyon ng ‘usad-pagong’ na tugon sa mga kaso ng bilanggong pulitikal ang bulok na sistemang panghustisya sa bansa.
Dagdag naman ng DJP, ang pagkakakulong sa kanilang mga kasamahang organisador ng mga manggagawa at unyonista ay hindi lamang atake sa mga indibidwal kundi sa buong kilusang paggawa.
“Ang pakikipaglaban para sa karapatan ng mga manggagawa ay hindi krimen! Ang pag-oorganisa para sa mas mataas na sahod at makataong kondisyon sa trabaho ay hindi dapat sinasagot ng panunupil! Ang patuloy na pagkakakulong sa mga manggagawa at daan-daang pang bilanggong pulitikal ay isang matinding inhustisya na kailangang wakasan!” pahayag ng DJP.